فلاسفه و حکمای اسلامی برای اثبات وجود خداوند متعال در پرتو آموزه های اسلامی و قرآنی و کلام معصومین به این مطلب دست یافتند که باید خداوند را با خودش شناخت و شناخت او به وسیله آثار و مخلوقاتش شناختی ناقص است. آن ها برای اثبات مدعای خویش برهانی ارائه کردند و نام آن را صدیقین گذاشتند که از ابن سینا شروع شد تا اینکه ملاصدرا آن را کامل نمود و با تقریر علامه طباطبایی؟رح؟ اوج یافت. برهان صدیقین علامه طباطبایی؟رح؟ که الهام گرفته از وحی و کلام معصومین است، گامی فراتر گذاشته و مدعی است که اساسا وجود خداوند متعال بی نیاز از اثبات است. ادعای ایشان این است که براهین اثبات خدا در حقیقت تنبیهاتی هستند که برای هشیاری و توجه افراد به کار گرفته می شود و در واقع برهان نیستند. ایشان با تکیه بر اصل واقعیت و بدون تمسک به مقدماتی چون اصالت و تشکیک وجود، وجود خداوند متعال را بدیهی می دانند. در این مقاله تلاش شده است تا با روش کتابخانه ای و به صورت توصیفی و تحلیلی مطلب مذکور تبیین گردد.
آفاق حکمت